Een duistere reisgenoot, genaamd depressie

Op mijn 27e kwam de ommekeer in mijn leven. Ik heb hulp gezocht via mijn huisarts en zo startte ik mijn proces en reis om de duistere reisgenoot te begrijpen en afscheid te nemen van depressie.
Angsten om voor mezelf op te komen

Al op een jonge leeftijd (5jaar) gebeurde iets vreselijks in mijn leven. Dit was het begin van de duistere reisgenoot. Op die leeftijd begrijp je niet wat er met je is gebeurd. Mijn ziel had de overleving mechanische aangezet en mijn hersenen had de gebeurtenis geblokt. Terwijl ik opgroeide, werd ik een teruggetrokken, stil meisje. Ik had altijd een boze blik in mijn gezicht en was op school best een eenling. Thuis leek ik wel een spons die alle ruzies, strenge opvoeding, niet bij vriendinnen spelen, en andere issues opzoog. Nooit durfde ik iets te zeggen of mij gevoel te uiten. De enige oplossing wat ik toen zag was op mijn 18e trouwen en uit huis gaan. Niet wetend dat mijn volle spons en de reisgenoot met mij meegingen.

De spons uitknijpen

Na het krijgen van kinderen en zien dat in een gezin liefde en harmonie kan zijn, raakte ik helemaal in de war. De nest waar mijn man uit komt, is veel warmer en liefdevoller. Toen begreep ik helemaal niks meer, omdat ik dat allemaal niet kende. De ervaringen na het huwelijk en in een andere familie klopten niet met wat ik thuis gewend was. Ik maakte ruzie, raakte snel boos, geïrriteerd en had veel vaker hyperventilatie. Tot het moment dat ik niet uit de hyperventilatie kwam en een ambulance aan te pas kwam. In de jaren was de duistere reisgenoot met me mee gereisd. Via mijn huisarts kwam in contact met verschillende hulpverleners, psychotherapeut, hypnosetherapeut, NLP, regressiecoach, enz. die allemaal stukje bij beetje mij geholpen hebben om mijn spons met ellende uit te knijpen.

Afscheid nemen van de reisgenoot…depressie

Ik voelde me uitgedaagd om bij elk station van nare ervaring zoals, belemmerende overtuigingen, negatief zelfbeeld, vertrouwen, boosheid, onderdanigheid, frustratie, ongehoord voelen, en veel meer afscheid te nemen van de duistere reisgenoot. Nadat ik een station gepasseerd was, kwam dat deel van de duistere reisgenoot niet meer terug. Ik kwam steeds meer in mijn eigen kracht door de zelfconfrontatie aan te gaan. Er kwamen cursussen, opleidingen en trainingen op mijn pad die de reis en het afscheid nemen van de reisgenoot makkelijker maakte. De depressie had mij goed te pakken gehad, terwijl ik dat niet door had. Door het maken van een levenslijn heb ik bij veel nare ervaringen stilgestaan, op dat station staan, en van een afstand naar de ervaring kijken, wat was mijn gedrag toen en wat deed pijn? Als observator van nu heb ik op elke station de confrontatie opgezocht met de duistere reisgenoot en afscheid genomen. Mijn reis gaat verder en de duistere reisgenoot heb ik niet nodig. Ondanks dat heb ik de reisgenoot bedankt voor de aanwezigheid. De duistere reisgenoot heeft wel bijgedragen aan het feit dat ik nu weet wat bijvoorbeeld boosheid en woede is, wat het met je doet, en wat het kapot maakt in het leven. Ik kan nu een positieve draai geven aan alle nare ervaringen uit mijn leven om verder te reizen. Het afscheid nemen van deze reisgenoot heeft wel 16 jaar geduurd, maar heeft mijn volledig doen helen, gezond worden en volop in het leven te staan.

Het licht verslaat de duisternis

Mijn duisternis was depressie, omdat alle fasen van depressie voor mij herkenbaar waren. Het licht en verlicht voelen kwam doordat ik ben begonnen met zelfontwikkeling, sporten, zorg en aandacht voor mijn lichaam en voor mijn ziel. Ik ben wel het meest verlicht geraakt door mediteren, omdat ik heel dicht bij me kern ben gekomen. Anderen heb ik kunnen vergeven, maar ook kunnen bedanken dat ik door die ervaringen en met die mensen juist gegroeid bent. Steeds meer raakte ik bewust van het feit dat alles betrekkelijk is en dat het mijn taak is om mezelf te voeden met positiviteit, gelukzaligheid, respect, waardering, liefde, compassie, verantwoordelijkheid voor mijn eigen gedrag en het regie van mijn leven in eigen hand te nemen. Ik weet nu wat het doel van mijn leven is. Mijn ervaringen is de bron voor inspiratie om anderen in hun leven bij te staan om weer in het licht te kunnen leven. Zorg goed voor jezelf!

Post Author: admin

1 reactie op “Een duistere reisgenoot, genaamd depressie

    S.A.Ramnarain

    (13 mei 2017 - 08:48)

    Heel hartelijk bedankt voor je inspiratie!✋?
    Wat een fantastisch idee om weer in het licht te kunnen leven✨??
    Ik wens je heel veel succes Sunita,✨???✨

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *